jesteś gościem

Historia

Pierwsza pisana wzmianka o tej miejscowości pochodzi z 1376 roku z ksiąg sądowych krakowskich. Nazwę wsi zapisano wtedy jako Chleuicz lub Chlewicze. W XIV wieku pisano też o tej wsi jako o Plewisska. Nazwa wsi pochodzi bądź od staropolskiej nazwy osobowej "Chlewa" lub pospolitego wyrazu "chlew". Parafia w Chlewicach powstała przed 1373 rokiem. W końcu XIV wieku wieś należała do Spytka z Melsztyna. Był to jeden z największych możnowładców ówczesnej Polski. W 1385 roku w sądzie krakowskim odbyła się sprawa sądowa między Spytkiem z Melsztyna a właścicielem sąsiedniej wsi Lubachowy Pęcławem chodziło o ustalenie granic między wsiami. W tym samym roku królowa Jadwiga nadała wsi prawo niemieckie. Oznaczało to, że wieś posiadała samorząd wiejski i nie podlegała polskiemu prawu. W 1390 roku Władysław Jagiełło potwierdził stan posiadania Spytka z Melsztyna , w tym również wieś Chlewice. Po śmierci Spytka z Melsztyna wieś staje się własnością wdowy Elżbiety. Z 1418 roku zachował się zapis o kmieciu z Chlewic. Nazywał się Jawno. Po Elżbiecie wdowie po Spytki, wieś przechodzi na własność Mikołaja, który tytułuje się Mikołajem z Chlewic. Mikołaj z Chlewic występuje w dokumentach w latach 1442-1443. W 1443 roku Mikołaj i jego brat Piotr oddają Chlewice swoim siostrzeńcom, synom Piotra z Morska. Z tego okresu zachowały się imiona kmieci z Chlewic: Stachyro, Tomasz, Gawronem, Maczossek, Kusek, Dobrosch, Jawnej i Jan Czarny. W 1428 roku w księgach sądowych z Krakowa występuje zapis, w którym Maciej z Lubachowy zobowiązuje się usypać kopce graniczne między Chlewicami a Jaronowicami i Sieńskiem. Część wsi w 1464 roku należało do Bieńka Morasewicza. Miał on cztery łany przy drodze między Chlewicami a Jaronowicami. W tym czasie wieś Chlewice należały do Pawła Odrowąża z Chlewic, był on kasztelanem lwowskim. Jego sąsiad Jan z Moskorzewa, oskarżył go, że ten nie usypał kopców granicznych, do czego zobowiązał się jego poprzednik Maciej w 1428 roku. Przed sądem Paweł z Chlewic zeznał, iż nie usypał kopców, ponieważ Chlewice należą do jego pasierbów, a on sprawuje tylko opiekę nad nimi. W sprawach sądowych z tego okresu pojawiają się miejsca w pobliżu Chlewic, są to Jabłonce i Żabice. Jan długosz opisując wieś napisał o folwarku rycerskim i łanach kmiecych. Dodatkowo we wsi były też dwie karczmy, dwa młyny i trzy zagrody bez roli (zagrodnicy). W 1462 roku na prośbę Odrowążów król Kazimierz Jagiellończyk odnowił prawo niemieckie dla wsi Chlewice. Po Pawle Odrowążu wieś zostaje własnością Mikołaja Pieniążka piszącego się Iwanowic z Chlewic. Około 1490 Mikołaj popada w tarapaty finansowe i zostawia wieś Jakubowi Sczekockiemu z Dębna. Mikołaj Pieniążek zapewne nie oddał pieniędzy skoro w 1492 roku nowy właściciel Jakub Sczekocki przekazał wieś swemu bratu Michałowi. W końcu XVI wieku we wsi istniała szkoła parafialna. Kierownikiem szkoły był Mikołaj z Piotrkowic, posiadał dom z ogródkiem, łąkę i maił 2 zł pensji. Natomiast w początkach XVII wieku kierownikiem szkoły był Piotr, opisywano go pozytywnie, ponieważ "zgorszenia nie daje". Chlewice był ośrodkiem parafii. Do chlewskiej parafii należała tylko jedna wieś. W 1581 roku wieś należała do Walentego Dembińskiego. Wieś liczyła pięć i pół łana ziemi. Wieś zamieszkiwali kmiecie oraz 7 zagrodników jeden komornik oraz dwóch rzemieślników. W 1620 roku właścicielem wsi był Sebastian Powsiński. Była Ti duża wieś licząca 6 łanów ziemi. Oprócz kmieci we wsi mieszkało siedmiu zagrodników i jeden komornik. Po Powsińskich wieś przeszła na własność rodziny Michałowskich. W 1680 roku właścicielem był Mikołaj Michałowski stolnik różański. W 1827 roku we wsi stało 26 domów, a mieszkało w nich 279 mieszkańców. Obok wsi istniał w XIX wieku folwark szlachecki liczący w 1881 roku 586 mórg. W folwarku stało 27 drewnianych i 15 murowanych budynków. Część, zwana włościańską, liczyła 583 morgi. Chlewice miały w tym okresie 75 gospodarstw chłopskich. Ludność miejscowości w 1881 roku to 667 osób. We wsi stało w tym czasie 58 domów, z czego tylko 5 było murowanych. Jako zapisano w Słowniku Geograficznym, z końca XIX wieku, pod hasłem Chlewice, "grunty dworskie jak i włościańskie rozrzucone [były] małymi kawałkami po częściach niskich i mokrych w lasach (?), lud w ogóle zamrożony (?) Mężczyźni ubierają się w białe sukienne kapoty z czerwonymi dosyć misternymi wyszywkami (?) oraz czapki zwane magiery" (Słownik Geograficzny?, tom I, s. 583). Mieszkańcy wsi zajmowali się głównie obróbką drzewa powożeniem dla kolei. We wsi stały młyny widne na Nidzie, jeden z nich zwany był "Średni". W Chlewicach była taż smolarnia i cegielnia. W Chlewicach mieszkało w 1930 roku 1539 osób. Znajdowała się tu cegielnia, której właścicielem był Zagrzebski. Był też we wsi sklep spółdzielczy o nazwie "Nasz sklep". Kowalem był W. Chuptyś, krawcem F. Muszyński. W Chlewicach były 4 młyny wodne ich właścicielami byli: J. Łaskowski, B. Opilski, J. Sapiński, W. Wędrzyński, murarzem był P. Grzywnowicz, rymarzem J. Zając, rzeźnikiem C. Wolfowicz. Było też kilka sklepów spożywczych należących do: J. Chruścińskiego, M. Jędrzejewskiej, M. Nogi, M. Nowaka, I. Sączka, M. Fajgeblata. Stolarzem w Chlewicach był P. Czajkowski, szewcem J. Kruża, zegarmistrzem był pan Domagała natomiast wyszynkiem trunków zajmował się J. Łataś. Była to duża miejscowość. W 1938 roku stało w Chlewicach 363 domy.